Prawo do posiadania i noszenia broni palnej w ustawodawstwie francuskim

Ewa Toczek

Informacja nr 508


Warunki posiadania i noszenia broni w ustawodawstwie francuskim reguluje dekret-ustawa1 z 19 kwietnia 1939 roku, a następnie dekret nr 73-364 z 12 marca 1973 roku. Do obu dekretów zostały wydane rozporządzenia wykonawcze Ministra Spraw Wewnętrznych z 21 marca 1989 roku dotyczące pozwolenia na noszenie broni przez personel centralnego laboratorium policji oraz rozporządzenie z 14 maja 1991 roku o pozwoleniu nabywania, noszenia i przechowywania broni przez inspektorów służby bezpieczeństwa w Paryżu. Oba wyżej wymienione dekrety zostały zmodyfikowane przez dekret nr 93-17 z 6 stycznia 1993 roku, w związku z Dyrektywą Komisji z 18 czerwca 1991 roku o kontroli nabywania i przechowywania broni palnej w Unii Europejskiej i konieczności w związku z tym zmian w ustawodawstwie krajowym państw członkowskich Unii Europejskiej.
Wszystkie wymienione dekrety dotyczą tak osób cywilnych, jak funkcjonariuszy policji i innych osób ze służb administracji publicznej.
Dekrety dzielą materiały bojowe i broń na osiem kategorii. Kategorie od pierwszej do czwartej włącznie wymagają zezwolenia, natomiast broń należąca do kategorii od piątej do ósmej można posiadać bez zezwolenia.
Do kategorii 1-3 należy broń, materiały bojowe oraz ich części.
W tym w pierwszej kategorii znajduje się broń ręczna półautomatyczna lub samopowtarzalna o iglicy umieszczonej centralnie oraz części tych broni (a), strzelby, karabiny i karabinki wszystkich kalibrów, samopowtarzalne lub półautomatyczne przeznaczone do użytku wojskowego (b), pistolety automatyczne i maszynowe oraz strzelby automatyczne wszystkich kategorii (c), inna broń automatyczna wszystkich kalibrów (d), armaty, hałbice, moździerze (e), amunicja do nich (f) granaty obronne i ofensywne, bomby, miny, torpedy (g).
Do drugiej kategorii należą materiały przeznaczone do noszenia lub używania broni kategorii pierwszej w działaniach wojennych.
Do trzeciej kategorii należą materiały zapewniające ochronę przed gazem bojowym i materiały użyteczne w czasie wojny chemicznej lub pożaru.
Do czwartej kategorii należy: broń palna służąca do obrony i należąca do niej amunicja, tzn. broń ręczna o iglicy umieszczonej centralnie, która nie zmieściła się w pierwszej kategorii, z wyłączeniem pistoletów i rewolwerów startowych, alarmowych i sygnalizacyjnych nie dających się zmienić w broń ręczną typu wymienionego powyżej; broń ręczna o iglicy umieszczonej z boku, pół-automatyczna lub powtarzalna, o długości całkowitej mniejszej niż 28 cm; broń dająca się zmienić w broń ręczną typów uwidocznionych powyżej; pistolety używające amunicji broni czwartej kategorii, broń "naramienna" (arme d`epaule) półautomatyczna lub powtarzalna, której magazynek i komora nie zawierają więcej niż trzy naboje, ale z ruchomym magazynkiem lub z magazynkiem nie dającym gwarancji, że po przeróbce broni będzie można umieścić w nim tylko trzy naboje; broń samopowtarzalna, o lufie gwintowanej, której magazynek i komora zawierają nie więcej niż dziesięć naboi; broń inna niż ręczna, której długość lufy jest mniejsza niż 45 cm lub długość całkowita mniejsza niż 80 cm; broń palna długa samopowtarzalna lub półautomatyczna o gładkiej lufie nie przekraczającej 60 cm; broń automatyczna, która wygląda jak bojowa broń automatyczna tego samego kalibru; broń alarmowa śrutowa o iglicy umieszczonej na boku; broń palna udająca inne przedmioty; części wyżej wymienionych broni (lufy, zamki ruchome, itp) i amunicja z wyjątkiem amunicji do broni piątej i siódmej kategorii.
Do kategorii broni, na które nie potrzeba pozwolenia należy broń kategorii piątej - broń myśliwska (strzelby, karabiny, karabinki) o jednej lub kilku lufach gładkich, innych niż w kategoriach powyższych, lub o lufach gwintowanych i iglicy umieszczonej centralnie, (6) - broń biała, (7) - broń sportowa, jarmarczna czyli broń palna wszystkich kalibrów o iglicy umieszczonej na boku innej klasy niż powyższe w czwartej kategorii (i ich amunicja) oraz broń alarmowa, sygnalizacyjna i startery pod warunkiem, że nie można z nich strzelać ostrymi nabojami. Do ósmej kategorii należy broń historyczna i kolekcje broni. Datę, od której broń uważa się za historyczną, ustala minister obrony, pod warunkiem, że nie można z niej strzelać amunicją broni z kategorii pierwszej i czwartej, a ponadto amunicja dla tych broni nie może zawierać materiałów wybuchowych. Do tej kategorii należy też broń, nieprzystosowana do strzelania z jakiejkowiek amunicji, która ma zaznaczony model i rok wyrobu.

Nabywanie, przechowywanie i noszenie broni i amunicji

Nabywanie i przechowywanie broni wymienionej w kategorii pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej jest zakazane bez pozwolenia. Broni nie mogą posiadać małoletni (przed 21 rokiem życia), którzy mają więcej niż 16 lat, o ile osoby sprawujące opiekę rodzicielską nie wyrażą na to zgody. Ponadto małoletni muszą posiadać pozwolenie na polowanie albo licencję jednej z federacji strzeleckich. Również tylko przy uwzględnieniu tych warunków można scedować broń małoletniemu.
Pozwolenia na nabycie i przechowywanie broni nie można udzielić (poza wyjątkowymi sytuacjami) osobom skazanym za popełnienie zbrodni albo na karę pozbawienia wolności na okres dłuższy niż trzy miesiące lub na taką samą karę w zwieszeniu za przestępstwa przewidujące taką karę w kodeksie celnym, kodeksie karnym, kodeksie zdrowia publicznego, kodeksie sprzedaży alkoholu i środków przeciw alkoholizmowi, kodeksie drogowym, prawach dotyczących grup zbrojnych i prywatnych milicji oraz praw dotyczących materiałów wybuchowych, za działalność anarchistyczną.
Pozwolenia nie udziela się osobom, które podlegają opiece ze względu na chorobę umysłową lub tym, którzy są zatrzymani na podstawie stosowania odpowiednich artykułów kodeksu zdrowia publicznego lub którzy są niebezpiecznymi alkoholikami.
Dekrety omawiają też tryb i warunki uzyskania pozwolenia na wytwarzanie broni i na zajmowanie się handlem bronią; wymagania wobec osób starających się o takie pozwolenie są bardziej surowe niż wobec pozostałych.

Nabywanie broni przez funkcjonariuszy administracji publicznej i policji

Funkcjonariusze i agenci administracji publicznej policji i organów śledczych otrzymują pozwolenie na nabycie i przechowywanie broni i amunicji kategorii 1, 4 i 6. Funkcjonariusze i agencji administracji lub służb, innych niż wymienione wyżej, narażeni na ryzyko agresji, przenoszący lub konwojujący rzeczy cenne lub pieniądze, mogą otrzymać pozwolenie na nabycie i posiadanie broni kategorii 1 i 4.
Administracja lub służby publiczne mogą nabyć lub przechowywać broń i amunicję kategorii 2 w celach szkoleniowych.
Administracja celna może nabywać i przechowywać broń i amunicję kategorii 1 (e) i materiały kategorii 2 (b,c,d) w celu ich wydania swoim funkcjonariuszom i agentom dla wykonywania przeznaczonych im funkcji.
Ponadto funkcjonariusze mogą otrzymywać indywidualne pozwolenia wydawane przez prefekta departamentu, w którym pełnią swoje obowiązki. Kategorie funkcjonariuszy i agentów, którzy mogą korzystać z tych pozwoleń określają rozporządzenia wydawane wspólnie przez ministra spraw wewnętrznych i ministra - szefa odpowiedniego resortu.
Oficerowie służby czynnej, oficerowie rezerwy i podoficerowie służby czynnej są upoważnieni do nabycia i przechowywania broni i amunicji kategorii 1 (a,b,c) i 4 według listy rozdzielczej.
Funkcjonariusze, agenci i wojskowi starający się o pozwolenie jako osoby fizyczne powinny przede wszystkim przed jakimkolwiek zakupem złożyć w prefekturze miejsca swojego zamieszkania deklarację o swojej intencji nabycia broni lub amunicji. Do tej deklaracji powinno być dołączone zaświadczenie wydawane przez administrację albo służbę publiczną, w której wyszczególnia się rodzaj broni lub amunicji, jakie są niezbędne do pełnienia funkcji. Instrukcje szczegółowe dla każdej administracji czy służby określają władze, w kompetencji których znajduje się wydawanie zaświadczeń.
Prefekt wydaje zainteresowanym legitymację, która jest wypełniana przez sprzedawcę, który zostawia jedno skrzydełko właścicielowi, a drugie niezwłocznie wysyła władzom w prefekturze.

Pozwolenia dla przedsiębiorstw

Pozwolenia nabycia i przechowywania broni dla przedsiębiorstw w celu zapewnienia ochrony dóbr albo strzeżenia nieruchomości przedsiębiorstw mogą dotyczyć kategorii 1 (a,b,c) i 4. Przedsiębiorstwa te wydają broń osobom, wcześniej uzgodnionym z prefekturą na czas wypełniania przez nich funkcji.

Pozwolenia dla towarzystw sportowych i sportowców

Pozwolenie na broń kategorii 1 (a i b) oraz 4 mogą uzyskać: towarzystwa sportowe, które zajmują się strzelaniem lub mają pozwolenie na prowadzenie przygotowania wojskowego, ograniczając się do jednego egzemplarza broni dla 20 strzelców i maksimum 20 egzemplarzy broni, które mogą być pożyczone przez władze wojskowe w celu szkolenia.
Pozwolenie to wydaje sie osobom w wieku 21 i mniej lat, członkom towarzystw i posiadającym zaświadczenie związku strzeleckiego o ich działalności. Pozwolenie to dotyczy najwyżej 6 sztuk broni, z których maksimum trzy byłoby pierwszej kategorii (a i b) albo z iglicą ustawioną centralnie, a inna broń powinna być kategorii czwartej o iglicy ustawionej z boku kalibru równego lub niższego niż 6 mm. Broń ta nie może być używana inaczej niż w miejscu strzelania uzgodnionego z federacją strzelecką. W związku z przyjęciem Dyrektywy Komisji z 1991 roku zmienione zostały kategorie i część broni kategorii 5 i 7 została uznana za broń kategorii 4, dlatego też osoby posiadające taką broń mogą ją zachować, pod warunkiem że w limicie całkowitym 12 sztuk, jaki przysługuje tym strzelcom, siedem sztuk byłoby pierwszej kategorii (a i b) lub czwartej kategorii o iglicy ustawionej centralnie.
Strzelcy kadry, którzy otrzymali zaświadczenie z federacji i uczestniczą w międzynarodowych zawodach mogą trzymać 12 sztuk broni, w tym maksimum siedem sztuk kategorii 1 (a i b) lub kategorii czwartej o iglicy ustawionej centralnie, a inne sztuki powinny być bronią 4 kategorii o iglicy ustawionej z boku kalibru równego lub mniejszego niż 6 mm. Kryteria wyboru strzelców uczestniczących w konkursach międzynarodowych są określone przez zarządzenia ministra młodzieży i sportu. Po przyjęciu Dyrektywy z 1991 roku i zmianie kategorii broni, limit dla tej grupy wynosi 18 sztuk, z których 10 powinno być 1 kategorii (a i b) albo czwartej kategorii o iglicy ustawionej centralnie.
Pozwolenie na nabycie i przechowywanie broni mogą zdobyć też strzelnice jarmarczne w granicach trzech sztuk o następujących wymaganiach: o iglicy ustawionej z boku, kalibru równego lub mniejszego niż 6 mm i długości całkowitej najwyżej do 280 mm.
Pozwolenie na zachowanie broni mogą dostać ci, którzy nabyli broń myśliwską sklasyfikowaną po przyjęciu Dyrektywy z 1991 roku jako broń czwartej kategorii. Pozwala im się używać tej broni na polowaniu i nabywać odpowiednią amunicję.
Jeśli chodzi o broń alarmową śrutową o iglicy ustawionej z boku, uznaną po zmianie kategorii za broń czwartej kategorii, to można ją zachować po złożeniu odpowiedniej deklaracji w prefekturze departamentu w ciągu trzech miesięcy od opublikowania dekretu z 1993 roku.

Inne pozwolenia

Pozwolenie na nabycie i przechowywanie broni czwartej kategorii może być wydane osobom w wieku 21 lub mniej lat posiadającej już jedną sztukę broni w przypadku, kiedy miejsce pracy zawodowej jest inne niż zamieszkania; wtedy pozwolenie dotyczy nabycia i przechowywania drugiej broni.
Pozwolenie na nabycie i przechowywanie broni oznacza jednocześnie też pozwolenie na odpowiednią dla nich amunicję dla wszystkich wyżej wymienionych broni: 50 nabojów na jedną sztukę broni, w przypadku towarzystw 200, 500 i tysiąc nabojów pod warunkiem posiadania ważnego pozwolenia na polowanie czy też zaświadczenia o byciu członkiem towarzystwa strzeleckiego lub uczestniczenia w zawodach.
Wszystkie osoby, które znalazły się się w posiadaniu broni lub amunicji pierwszej lub czwartej kategorii znalezionej przez siebie lub otrzymanej w spadku nie mogą jej zachować, jeśli nie dostaną pozwolenia wydanego zgodnie z opisanymi warunkami. Wejście w posiadanie lub przejęcie broni potwierdza komisarz policji albo komendant brygady żandarmerii w miejscu zamieszkania.

Dane przy wydawaniu pozwolenia

Pozwolenia dla wszystkich, oprócz administracji i służb, są wydawane przez prefekturę departamentu, w którym petent stale mieszka lub jest położona siedziba przedsiębiorstwa w przypadku kategorii 1 (a i b) i 4, przez ministra spraw wewnętrznym w przypadku kategorii 1 (c). W przypadku towarzystw strzeleckich pozwolenie wydaje prefektura departamentu, a strzelców kadry narodowej - minister spraw wewnętrznych na podstawie pozytywnego wniosku ministra młodzieży i sportu.
W przypadku instytucji rozrywkowych, jak też osób do lat 21, pozwolenia wydaje prefektura.
Podanie dotyczące pozwolenia powinno zawierać we wszystkich przypadkach; dowód świadczący o miejscu zamieszkania, pisemną i podpisaną deklarację zawierającą rodzaj i liczbę broni oraz amunicji przechowywanej w momencie prośby.
W przypadku przedsiębiorstw do prośby powinien być dołączony dokument uzasadniający obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa dóbr i nieruchomości, w przypadku towarzystw strzeleckich - data decyzji dotycząca zgody lub pozwolenia władzy opiekującej się towarzystwem oraz liczba członków i specjalność strzelecka,
W przypadku używania broni w celach rozrywkowych musi być określona, liczba i rodzaj broni używanej, zaś jeśli chodzi o broń przeklasyfikowaną, dokładna charakterystyka broni (marka, kaliber, numer i data decyzji o zmianie klasyfikacji. W przypadku osób nie mieszkających w stałym miejscu zamieszkania, w tym ludzi o innym obywatelstwie w wieku 21 i mniej lat, wymagany jest dokument, wskazujący czy jest ona rezydentem zwykłym czy uprzywilejowanym. Z tego obowiązku są wyłączeni członkowie korpusu dyplomatyczngo i korpusu konsularnego we Francji
W przypadku prośby o pozwolenie posiadania drugiej sztuki broni, należy podać adres zatrudnienia miejscowego lub drugiego miejsca zamieszkania.
Certyfikaty na temat zdrowia psychicznego petenta mogą być wydane, na podstawie ustawy z 1939 roku, tylko przez kierowników - lekarzy w publicznych szpitalach psychiatrycznych lub przez lekarzy specjalistów zaprzysiężonych, posiadających świadectwo studiów specjalnych neuropsychiatrii, neurologii lub psychiatrii. Czas ważności certyfikatu jest ograniczony do 15 dni licząc od daty wystawienia.
Prośby o pozwolenie powinny posiadać zaświadczenia dostarczane komisarzowi policji, lub komendantowi żandarmerii w miejscu stałego zamieszkania lub dla cudzoziemców w miejscu ich stałego pobytu. Następnie są one zarejestrowane i przekazane odpowiedniej władzy w celu podjęcia decyzji. Petent otrzymuje informację o decyzji za pośrednictwem policji.
Pozwolenie jest redagowane według stałego wzoru. Posiadanie go upoważnia do nabycia broni. Pozwolenie wypełnia sprzedawca: pierwsza strona pozwolenia jest oddawana właścicielowi, drugą sprzedawca przesyła tym władzom policji, które otrzymały prośbę, a policja przekazuje organowi władzy, która podjęła decyzję.
Nabycie broni powino być zrealizowane w ciągu trzech miesięcy od daty notyfikacji pozwolenia, potem pozwolenie jest nieważne. Czas trwania na nabycie broni może być, wyjątkowo, dłuższy, co powinno być wyrażone na pozwoleniu. Pozwolenie dla osób w wieku 21 lat i mniej, powinno być wypełnione według innego wzoru.
Podobnie wygląda tryb załatwiania pozwolenia na uzupełnienie amunicji.
Pozwolenie na nabycie i przechowywanie broni lub amunicji może zostać odebrane przez władze, które je wydały, ze względu na dobro porządku publicznego, bezpieczeństwa ludzi; ponadto w specjalnych warunkach, prefekt może z zastrzeżeniem, że trzeba złożyć sprawozdanie ministrowi spraw wewnętrznych, ogłosić wstrzymanie tymczasowych pozwoleń uzgodnionych z beneficientem posiadającym przedsiębiorstwa uczestniczących w towarzystwach strzeleckich i zawodach miedzynarodowych.
Pozwolenia wydawane tym ostatnim i w celach rozrywkowych nie zawierają prawa doprzechowywanie broni i amunicji przez osoby strzelające i są wydawane na trzy lata licząc od daty wydania pozwolenia. Mogą być przedłużone na żądanie zainteresowanego. Pozwolenia mogą być całkowicie anulowane, jeśli właściciel nie wypełnia żądanych warunków.
Posiadający zezwolenie, w przypadku wygaśnięcia jego ważności, powinni się pozbyć broni i amunicji w sposób ustalony przez władze administracyjne.
W każdej prefekturze jest kartoteka posiadaczy broni i amunicji kategorii pierwszej i czwartej. W przypadku przeprowadzki posiadacze broni powinni deklarować w prefekturze ilość i rodzaj broni i amunicji tych kategorii.

Noszenie i transport broni i amunicji

Noszenie i transport broni i amunicji kategorii 5, 7 i 8 odbywa się bez pozwolenia; w przypadku pozostałych kategorii jest to zakazane, z wyjątkiem przypadków dotyczących zawodów sportowych: licencja wydana przez federacje strzelecką upoważnia do transportu broni szóstej kategorii przez osoby, które uczestniczą w zawodach, są strzelcami kadry narodowej i posiadają na to odpowiednie zezwolenia.
Funkcjonariusze i agenci policji są upoważnieni do noszenia broni stale, w przypadku innych służb muszą oni uzyskać pozwolenie indywidualne. Wojskowi noszą broń zgodnie odpowiednimi rozporządzeniami resortu obrony, funkcjonariusze celni według rozporządzeń przewidzianych dla tej administracji. Personel przedsiębiorstw, uzgodniony z prefekturą, może otrzymać pozwolenie na noszenie broni na zewnątrz budynków i przedsiębiorstw.
Pozwolenia są wydawane przez prefekta departamentu w przypadku broni kategorii pierwszej (a i b) oraz czwartej, przez ministra spraw wewnętrznych w przypadku kategorii pierwszej (3). Pozwolenia mogą być cofnięte w każdym momencie przez władze, które je wydały: prefekt może, opowiadając się władzy wyższej, zarządzić wstrzymanie pozwolenia na noszenie broni i amunicji wydanego przez ministra spraw wewnętrznych. Pozwolenie nabycia i przechowywania broni i amunicji dla osób poniżej 21 roku i zmieniających miejsce zamieszkania dotyczy też noszenia broni.

Utrata i przekazanie broni i amunicji

O stracie broni, osoba przechowująca ją powinna niezwłocznie powiadomić na piśmie komisarza policji lub komendanta żandarmerii i podać wszystkie wskazówki dotyczące okoliczności w jakich nastąpiła strata. Deklarującemu wydaje się poświadczenie złożenia deklaracji; jest ona następnie przekazywana do prefektury, która wydaje pozwolenie na nabycie nowej broni albo zaświadczenie, na żądanie zainteresowanego. Taki sam tryb obowiązuje przy stracie broni funkcjonariuszy i agentów administracji.
Wszystkie osoby, które pragną przekazać tytuł własności do broni lub amunicji pierwszej i czwartej kategorii powinni złożyć w tej sprawie deklarację u komisarza policji albo komendanta żandarmerii. Petentowi wydawane jest poświadczenie przyjęcia deklaracji, a deklaracja jest przesyłana do prefektury. W prefekturze dostaje on zgodę na pozwolenia lub wydaje się zaświadczenie o nabyciu i przechowywaniu.
Własność można przekazać tylko osobie, która spełnia wszystkie warunki, wymienione poprzednio, do nabywania i posiadania broni, co dotyczy też cudzoziemców. Nie dotyczy zaś tylko osób, które w ciągu dziesięciu lat przed dekretem z 1993 roku nabywały broń, jako osoby upoważnione do handlu bronią.
Przekazanie broni konstatuje komisarz policji albo komendant żandarmerii, który anuluje nabycie broni lub amunicji umieszczone na odwrotnej stronie pozwolenia lub wydaje zaświadczenie o osobie przekazujące broń. Uzupełnia on skrzydełka pozwolenia czy zaświadczenia o nabyciu i przechowywaniu, którego beneficjent transferu powinien być właścicielem, jedno skrzydełko winien on oddać zainteresowanemu, a drugie przekazać władzom prefektury.
Osoba przekazująca broń i amunicję może nabyć wzamian broń i amunicję pod warunkiem przystąpienia do nabycia w czasie równym temu, który był jej wyznaczony na realizację pierwszego kupna. Kiedy nowy zakup zostanie zrealizowany przez kupca lub osobiście, kupiec lub komisarz policji lub komendant żandarmerii, powinien skierować do władz prefektury wszystkie wskazówki niezbędne do umieszczenia na drugim skrzydełku legitymacji.
W przypadku cofnięcia pozwolenia na nabycie i przechowywanie broni amunicji pierwszej i czwartej kategorii, posiadacz powinien w ciągu trzech miesięcy od daty cofnięcia, przekazać je wypełniając warunki ustalone wyżej. W pilnych, nagłych sprawach władza, która cofnęła pozwolenie może skrócić czas przekazania broni. Po wygaśnięciu terminu władze administracyjne ustalają jakie ma być przeznaczenie broni i amunicji. Może być ona sprzedana na przetargu publicznym przez opiekunów z administracji.
Broń i amunicja przechowywana niezgodnie z przepisami podlega tym samym sankcjom.
Osoby które nie otrzymały pozwolenia, powinny scedować swoją broń lub pozbyć się jej w warunkach wyżej opisanych lub zrobić z nich broń 5, 7 lub 8 kategorii; transformacja powinna być poddana kontroli technicznej administracji wojskowej w czasie trzech miesięcy.

Transfer broni

Transfer broni kategorii 4, 5, 7 (wyjątkowo kategorii 1 a i b), nabytej osobiście do innego państwa z Francji wymaga zezwolenia dyrekcji ceł po uzyskaniu uprzedniej zgody państwa, które jest przeznaczeniem transferu. Pozwolenie wystawione przez francuskie służby celne towarzyszy broni aż do miejsca przeznaczenia.
Transfer broni z innego państwa do Francję wymaga uprzedniej zgody dyrekcji ceł na broń kategorii 1 (a i b) będącą własnością osobistą i broń kategorii 4 i 5.
Transfer z innego państwa do Francję broni 6 kategorii i amunicji 5 kategorii jest zakazany. Transfer broni palnej 7 kategorii między dwoma państwami członkowskimi Unii Europejskiej nie wymaga uprzedniej zgody, jeśli broni towarzyszy pozwolenie na transfer broni.
Europejska Karta broni palnej jest wydawana we Francji przez prefekturę w miejscu zamieszkania, tak osobom posiadającym obywatelstwo francuskie, jak i stale mieszkającym we Francji (rezydentom).

Przypis

1. Jest to w przybliżeniu odpowiednik polskiego dekretu z mocą ustawy.

Biuro Studiów i Ekspertyz, 1997 r.